| |
A:
Elkarrizketatzailea B: Elkarrizketatua
(...)
A: ... ¿Recuerdas alguna anécdota o...algo especial
que te haya ocurrido?
B: Bueno pues recuerdo... que no se me olvida la guerra, los años
de la guerra fueron bastante duritos, eh?
A. Aha...
B: Eh... no había para comer lo que queríamos....
eso es lo que más recuerdo.
A: ¿Si?
B: Si.
A: Eh... era duro? Esas fechas eran duras o...
B: Pues claro que eran duras ¿?.
A: Si.
B: Había que estar en la cola para... dos horas para nada.
A: ¿Ah si?
B: ¿? Llegaba lo que había y a casa sin nada.
A: Um...
B: Sí, fueron años duros.
A: Si...
B: Los de la guerra.
A: ¿Y cuando?
B: No quisiera que volvieran otras vez
A: Ah si,... ¿Y con cuan... cuantos años duró
la guerra?
B: Tres.
A: ¿Tres? ¿Tu que edad tenías?
B: Pos sobre quince años, cuando terminó la guerra,
¿eh? Cuando terminó.
A: Con doce años empezó la guerra, no?
B: Un...una cosa así sí.
A: ¿Tu crees que estás satisfecha por la vida que
has vivido hasta ahora?
B: Bueno, muy satisfecha a lo mejor no, pero tampoco... me quejo,
¿eh?
A: ¿No te quejas?
B: No, no, hay quien lo ha pasado peor.
A: ¿Ah si?
B Sí.
A: ¿? ¿Tu crees que estas contenta?
B: Bueno, pos si. Tengo los hijos y eso es lo principal.
A: Si.
B: Hijos y nietos.
A: ¿Tú que le dirías a un niño que se
pasa el día quejando de la vida de ahora y no tiene en cuenta
la vida que ha vivido sus padres y sus abuelos antes?
B: Pues me parece un... un egoísta si se queja..
A: ¿Un egoísta?
B: ... porque hoy tienen de todo los niños, ¿eh? Salvo
claro, hay casos todavía desgraciadamente que no...
A: Ya.
B: Que no llegan. Pero bueno, yo creo que más o menos hoy
los niños no tienen de qué quejarse.
A. Juguetes tienen de todo...
B: Exacto, piden y piden y les dan.
A: Vosotros no. ¿no?
B: No, nosotros no... nosotros nada, nada en particular.
(...)
|
|
|
Udako
arratsalde argitsu bat da. Eguzkia Jaizkibel mendiaren ertzean dago,
desagertzeko momentuan, zerua arroxa ari da jartzen. Portuan bildu
dira (arratsalde guztietan bezala) bost lagunak ondo pasatzeko asmoz.
Arrantzaleak lanetik atera dira, eta portutxoa itsasontziz beteta
dago.
Bost
lagunak elkartu dira, hiru mutiil eta bi neska. Arroketara abiatu
dira eta Martinek arrantzako kainabera darama ezkerreko eskuan,
eta eskubian, karramarroz betetako saretxoa.
Bertan
eseri eta hizketan jarri dira. Gaua etortzeko momentuan dago eta
izarrak ateratzen ari dira, zerua distiran jarriaz. Barrez ari direla,
Pilarrek, arroken artean, kaxatxo bat aurkitu du. Aurpegi arraroarekin
begiratzen dute kaxa arraro hura. Zer izango ote zen? Pilarren eskuak
dardaraka hasi dira. Konturatu dira kaxaren barruan zerbait dagoela
eta irekitzeko prest jarri dira. Zigarro pila aurkitu dituzte barruan.
"Nork utziko ote zuen merkantzia hori han?" galdera denei
pasatzen zaie burutik. Neska mutilak liluraturik daude.
Denbora
pila egon dira zer egin pentsatzen. Halako batean, ilunabarretik,
itsasontzi zahar bat ikusten dute. Ez dute itsasontzi hura ezagutzen
eta Hondarribiakoa ez dela egiaztatzen dute. Ertzera iritsi da itsasontzia
eta handik bi tipo jaisten dira. Ez da oso ongi ikusten nortzuk
diren eta ezta itsasontziaren izena. Bi gizon haiek, gero eta hurbilago
daude. Lagun taldeak egiten ari zirenarekin jarraitzen dute, baina
urduritasuna handitzen ari da. Bat-batean , zurrumurru arraroak
entzuten dituzte, atzera begiratu eta bi tipo haiek beraien atzean
daudela ohartzen dira. "Kaxa hori gurea da" esaten diete
neska mutilei eta Martinek, beldurrez, kaxatxoa ematen die. Tipoak
kaxa hartu eta itsasontzira abiatu dira. Itsasontzian sartu eta
joaten dira. Lagunei aurpegia berde kolorekoa jarri zaie.
Istorio
hau nire amonak lau urte nituenean kontatu zidan eta orain badakit
kaxa arraro bat ikusten dudanean inoiz ez dudala hartu behar.
|
|