A: Elkarrizketatzailea B: Elkarrizketatua

A: Ya.
B: M... Buenas tardes. Me llamo... Ángela Manierta Hernández. Nací el ocho de diciembre de mil novecientos treinta y siete. Vengo de Santi Spíritus de Salamanca y... me crié... con...mis padres por las fincas. Bueno, salí con seis años del pueblo, y nos fuimos por las fincas porque mi padre era pastor y andábamos guardando ovejas. Y...pues a ver...
A: Eh... ¿qué hacías en la finca aparte de cuidar las ovejas y...?
B: Cuidaba las ovejas con mi padre porque iba siempre con él a todas horas parriba y pabajo...y... tengo dos hermanos mayores que yo. Ellos iban a los colegios al colegio, a unos kilómetros de la finca donde estábamos
A: Y tu... por qué no ibas?
B: Porque... mis padres decían que... las mujeres no teníamos que aprender, que los que teníamos que aprender era las cosas de la casa. Y yo a mi madre me enseñaba pues a...ya cuando fui mayor me enseñaba a coser a bordar... y a y a guisar.
A: ¿Y entonces aprendiste a leer y a escribir y todo eso?
B: Porque mi madre le gustaba leer mucho y siempre estaba leyendo y...y diciendo puntos y yo estaba siempre a... a la expectativa de ella y juntaba las letras unas con otras y de, de oírle a ella empecé a escribirlo. (...)

Bazen behin Celia izeneko neska bat ¿? urte zituena. 1936. Urtea zen eta herrian gauzak ez zihoazen oso ondo. Pobrezian zeuden eta Celia bere guraso eta bi anaiekin baserri batean bizi zen. Bere anaiak eskolan zeuden bitartean, Celia etxean zegoen bere amari laguntzen. Urte horietan neskak eskolara joatea debekatua zegoen eta Celiak ez zeukan modurik idazten eta irakurtzen ikasteko. Aita ardiekin alde batera eta bestera zebilen esnea biltzeko asmoz. Herrikoak oso pobreak ziren eta poliki poliki jendea gosez hiltzen ari zen. Celiak irakurtzen eta idazten ikasi nahi zuen baina bere aitak ez zuela ezertarako balio esaten zion. Bere amak gauero ipuinak irakurtzen zizkion, argazkiak erakutsiz, bere jakinduria zabaltzeko asmoz. Celia beti erne erne zegoen eta letrak irudikatzen saiatzen zen.

Egunak eta hilabetak pasa ziren eta neskaren anaiak dagoeneko gauza asko zekiten. Celiari burlak egiten zizkioten eta egun batean Celiak liburu bat kentzea pentsatu zuen. Orrialdeak pasa eta bere ama irakurtzen hasten zeneko momentua gogoratzen zuen. Orduan letrak elkartzen hasi zen, horrela egunero saiatuaz.

Azkenean liburuko esaldiak irakurri ahal izan zituen. Horrela liburuak eta liburuak irakurri zituen azkenean hainbeste gustatu zitzaizkion, liburu bat idaztea erabaki zuela. Kostatu egiten zitzaion eta 14 urte pasa zirenean, liburua bukatu zuen. gau batean bere amari erakutsi zion eta pilo bat gustatu zitzaionez aldizkari batean publikatu zuen. fama asko izan zuen Celiak idatzitako istorioa eta liburu gehiago idatzi zituen. Hauek ere publikatu eta sariak irabazten hasi zen. Azkenean, urteak pasata, idazle famatu bihurtu zen.